84/06/20
وبلاگ بنویسیم، اما خودمان را گول نزنیم
در حال حاضر که مساله پرونده هستهای ایران وارد فازهایی پیچیدهتر شده و آینده آن نیز نگران کننده به نظر میرسد، عدهای از وبلاگنویسها هم به پیروی از بحث روز رسانهها به آن میپردازند. صاحب وبلاگ پیش روی شما نه تنها هیچ مخالفتی با انجام این بحثها در فضای وبلاگی ندارد، بلکه هرگونه تعیین تکلیف و حتی ارائه پیشنهاد برای وبلاگها را دخالت در حوزه خصوصی نویسندگان آنها میداند. اما اعتراض من به همسایگان مجازیای است که دیگر وبلاگها را به خاطر پرداخت نکردن به این مساله مورد سرزنش قرار میدهند.
آنها نویسندگان وبلاگهایی که به مساله هستهای ایران نپرداختهاند را متهم به بیمسوولیتی میکنند، بیتوجه به اینکه نویسندگان این وبلاگها حق دارند در حوزه رسانه شخصی خود با خوانندگانشان اقدام به هر نوع گفتگویی بکنند. حتی نوشتن در وبلاگ نیز نشان دهنده مسوولیت اجتماعی نویسنده آن نیست. سعی کنیم در ورطه ذهنیتی که وبلاگ را به عنوان سلاح معرفی میکند گرفتار نشویم. بیعملی و ناتوانی و بیتاثیری خود را با نوشتن دو خط شعار و اعتراض و پیشنهاد در وبلاگ پنهان نکنیم.
چیزی که من از آن میترسم فریب دادن خود است. ارزیابی واقع بینانه وبلاگ کار سختی نیست. وبلاگ بیهویتی که جز فحشهای کلی چیز دیگری در آن نوشته نشده چقدر میتواند در فضای عمومی جامعه ایران موثر باشد که نویسنده آن دیگران را متهم به بیمسوولیتی میکند. وبلاگ نویسی علاوه بر آنکه محسناتی هم برای جامعه ما داشته، اما رواج دهنده نوعی تنبلی نیز بوده است. ایراد دیگر وبلاگ این است که سبب "خود متعهد پنداری" نویسنده آن میشود.
خیلی هم راحت است که بعد نوشتن دو سطر یا حتی ۵۰۰ سطر اعتراض وبلاگی با لحنی پرمدعا بگویی "آخه برای کی بنویسم. برای این جامعه که چیزی نمیفهمه. این همه مدت نوشتم مگه چی شد؟"... . فکر می کنم بهتر است مالکیت مجازی فرد بر وبلاگش را به رسمیت بشناسیم و اگر خود دن کیشوت وار مایل به جنگ هستیم، حرمت فضای خصوصی دیگران را نگه داریم و آنها را به دلیل همراهی نکردن شان متهم به بی مسوولیتی نکنیم.
منبع : aynev.blogfa.com
